..

Ο Τάσος Χαλκιάς γεννήθηκε στην Αθήνα το 1952 και μεγάλωσε στα Δυτικά προάστια της Αθήνας. Αποφοίτησε με άριστα το 1974 από τη Δραματική Σχολή Εθνικού Θεάτρου και υπήρξε μέλος του θιάσου του Εθνικού ως το 1990. Αργότερα, ο ίδιος ίδρυσε την Ανώτερη Σχολή υποκριτικής “Πρώτη Πράξη”. Αγαπήθηκε από το ευρύ κοινό μέσω των τηλεοπτικών του ρόλων αλλά και η πορεία του στο θέατρο είναι εξίσου μεγαλόπρεπη αφού ενσάρκωσε ορισμένους από τους ωραιότερους ρόλους του ελληνικού και παγκόσμιου θεάτρου.
Φέτος αναλαμβάνει την κεντρική σκηνή του ΔΗΘΕΜΑ ανεβάζοντας το έργο «Η Αυλή των Θαυμάτων». Ακολουθεί η συνέντευξη που μου παραχώρησε πριν την πρόβα με τον ερασιτεχνικό θίασο του Μαραθώνα .Απολαύστε τον!
Υπήρξε κάποιος που σας μύησε στην μαγεία του θεάτρου ;
Ήταν μια καθηγήτρια μου που με προέτρεψε στο θέατρο στην εποχή του γυμνασίου και του λυκείου όπου κάτι διέκρινε πάνω μου, ότι μπορώ να ασχοληθώ με κάποιον ιδιαίτερο τρόπο με το θέμα του λόγου και με το θέμα της έκφρασης και με παρότρυνε να γίνω ηθοποιός. Από κει και πέρα με μύησαν οι δάσκαλοί μου στην σχολή του εθνικού θεάτρου. Οι γονείς μου, μου έκαναν πόλεμο, δεν υπήρχε στην οικογένεια κάποιο παρελθόν ανάλογο οποιασδήποτε ενασχόλησης με την τέχνη και όχι μόνο με το θέατρο , ήταν όλοι οι άνθρωποι του μεροκάματου της βιοπάλης … είχαν αντιρρήσεις πολλές , η μητέρα μου λιγότερες ο πατέρας μου περισσότερες .
Τι σημαίνει για σας το θέατρο ;
Τώρα πια μπορώ να πω ότι το θέατρο σημαίνει όλη μου τη ζωή. Είναι απόλυτα συνδεδεμένη η ζωή μου με το θέατρο από όταν ένιωσα σαν άνθρωπος τις ανάγκες όχι μόνο τις βιολογίας αλλά και της πνευματικής τροφής. Είναι η ζωή μου το θέατρο , δεν είναι ούτε το επάγγελμά μου , ούτε η ενασχόλησή μου , ούτε τίποτα είναι η ζωή μου η ίδια .
Τι απολαμβάνετε περισσότερο στο θέατρο ; την πρόβα ή την παράσταση , το καμαρίνι ή την σκηνή;
Την πρόβα δεν μπορεί να την καταλάβει ο καθένας. Η δημιουργία του καλλιτέχνη βρίσκεται στην πρόβα, η αναζήτηση του έργου του και της τέχνης του βρίσκεται στην πρόβα , βρίσκεται στο ψάξιμο με τους συναδέλφους του, με τον οποιονδήποτε είναι μπροστάρης σε οποιαδήποτε δουλειά είτε λέγεται σκηνοθέτης είτε λέγεται δάσκαλος . Οι πρόβες εμπεριέχουν δοκιμές , πράγματα που δοκιμάζει ο καθένας , εκεί λοιπόν συντελείτε η δημιουργία του ρόλου. Ενώ στην παράσταση πλέον υποτίθεται ότι ο ρόλος είναι πλέον δημιουργημένος και οι πινελιές που του βάζει ο καθένας μπορεί να έχουνε να κάνουνε με το καθημερινό κοινό. Το κοινό δεν είναι πάντα το ίδιο , αντιδρά με διαφορετικούς τρόπους κάθε φορά… όχι ότι καθοδηγούμαστε ανάλογα κάθε φορά με την αντίδρασή του κοινού αλλά υπάρχουν είδη θεάτρου στα οποία το κοινό ανταποκρίνεται περισσότερο και είδη θεάτρου στα οποία το κοινό ανταποκρίνεται λιγότερο ,είτε συμβαίνει το ένα ή το άλλο συντελείται μια μαγική επικοινωνία ανάμεσα στην πλατεία και την σκηνή και εκεί πραγματικά βρίσκεται η πεμπτουσία του θεάτρου.
Έχετε βιώσει μετά από παράσταση αρνητικά συναισθήματα , ένα κενό μετά από την κατάθεση της ψυχής σας στην σκηνή;
Δεν θα το έλεγα κενό …έχω νιώσει πολλά αρνητικά συναισθήματα μετά από μια καλή ερμηνεία αλλά αυτή η καλή ερμηνεία δεν παύει να είναι σύμφωνα με την άποψη μας …η δική μου γνώμη ήταν ότι έχω κάνει μια καλή ερμηνεία , μπορεί και να μην συνέπιπτε με την γνώμη κάποιων άλλων οπότε πρέπει να μείνω εγώ με τον εγωισμό μου ..ε αυτό θα το χαρακτήριζα ως η απόλυτη μοναξιά του καλλιτέχνη και επειδή έχεις περάσει και από την τέχνη του χορού θα το αισθάνθηκες και συ. Δεν υπάρχει καμία πιθανότητα κανείς μα κανείς ποτέ , ακόμα και ο μυημένος θεατής, να αντιληφθεί την τέχνη του θεάτρου , την τέχνη του χορού, δεν μπορεί να καταλάβει κανείς εκείνη την ώρα , όταν εκφράζεσαι μέσα από την κίνηση μέσα από την έκφραση του προσώπου μέσα από τους παλμούς της ψυχής σου , όταν εκφράζεις συναισθήματα μέσα από αυτό είτε συνοδεύονται από λόγο είτε δεν συνοδεύονται από λόγο … δεν είναι εύκολο να καταλάβει κανείς τι συντελείται στον καλλιτέχνη , τι επιδιώκει και τι κατάφερε με αυτό που καταθέτει ως ερμηνεία γι αυτό και είναι απόλυτα μόνος αυτός και η ερμηνεία του. Ναι πολλές φορές το έχω νιώσει αλλά αυτό δεν είναι απογοήτευση , αυτό είναι επικοινωνία προσωπική με το αντικείμενό σου.
Έχετε ασχοληθεί και με το θέατρο για παιδιά, τι σας τράβηξε και ποιά η διαφορά με το θέατρο ενηλίκων;
Τα παιδιά καταλαβαίνουνε πάρα πολλά , βέβαια δεν έχουν την νοημοσύνη ενός ενήλικα οποίος μπορεί να αντιληφθεί την υπευθυνότητα απέναντι στην ίδια μας την ζωή , την ευθύνη που έχουμε στο να προφυλάξουμε την ίδια μας την ζωή , εκεί πήζει που λέμε το μυαλό. Έτσι αντιλαμβανόμαστε ότι είναι μια εύθραυστη ισορροπία η ζωή , η οποία θέλει πάρα πολύ φροντίδα , θέλει πάρα πολύ προσοχή. Την έγνοια του κινδύνου και την αντίληψη και την επίγνωση του κινδύνου δεν την έχουν τα παιδιά ,ακόμα όσο και αν τους την μαθαίνεις δεν την καταλαβαίνουν είναι αυτό που λένε οι αρχαίοι δια στόματος Αισχύλου κάποια στιγμή … «το Πάθος- Μάθος» πρέπει να πάθω για να μάθω γιατί η πείρα δεν μεταβιβάζεται ότι και αν έχουμε περάσει εμείς οι μεγάλοι …δεν μπα να λες στο παιδί σου πρόσεχε μην κάνεις αυτό γιατί θα σου συμβεί εκείνο …δεν είναι ότι δεν σε πιστεύει , δεν είναι ότι δεν το αντιλαμβάνεται είναι ότι πρέπει να το βιώσει είναι η βιολογία τέτοια Αυτή είναι η διαφορά των μικρών με τους μεγάλους. Σε αυτήν την διαφορά επάνω δεν μπορείς να χτίσεις κάτι εντελώς διαφορετικό σε ότι αφορά την αντίληψη του θεάτρου ,ένα θεατρικό έργο θα στήσεις , τα μηνύματά του πρέπει να έρχονται με τέτοιο τρόπο που να πηγαίνουν στο μυαλό του παιδιού όσο γίνεται πιο ανώδυνα , να μην το βασανίσουν ιδιαίτερα. Ο ενήλικας δεν μας νοιάζει και αν βασανιστεί , πρέπει να βασανιστεί και ότι αντιληφθεί ότι καταλάβει.
Εκείνο που με τράβηξε στο να κάνω θέατρο για παιδιά είναι οπωσδήποτε κάποιοι συγκεκριμένοι συνεργάτες , κάποιοι άνθρωποι τους οποίους πίστεψα ότι πραγματικά έχουν και την όρεξη να κάνουν θέατρο για παιδιά και έχουν και τον τρόπο να μπορέσουν να το πετύχουν αυτό το πράγμα. Μια τέτοια πρώτη συνεργάτιδα ήταν η Ξένια Καλογεροπούλου όταν αποφάσισε να ασχοληθεί με το θέατρο , με την παιδική σκηνή δηλαδή περισσότερο και πραγματικά κάποιοι που ήμασταν γύρω της εκείνη την εποχή είχε την δύναμη να μας πάρει κοντά της. Μετά ήταν με την Κάρμεν Ρουγκέρη στο Εθνικό θέατρο όταν η Κάρμεν ξεκίνησε να ασχολείται με την παιδική σκηνή όπου ανεβάσαμε στο Εθνικό δυο έργα πολύ σημαντικά το «Γαλάζιο Πουλί» και την «Σταχτοπούτα» αργότερα κάναμε και τηλεοπτική παιδική σκηνή με την Κάρμεν στην ερτ 2 την δεκαετία του 80.Τελευταία βρεθήκαμε με την Κέλλυ Σταμουλάκη , μια πολύ σπουδαία επίσης καλλιτέχνιδα , η οποία έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με την παιδική ψυχή και με την παιδική σκηνή και έχει πετύχει πάρα πολύ σπουδαία πράγματα. Είναι η δεύτερη συνεργασία μου μαζί της και πραγματικά όχι μόνο δεν είμαι μετανιωμένος γι αυτό που έχω κάνει -δεν υπολογίζω καθόλου τις υλικές απολαβές μέσα από αυτήν την ιστορία οι οποίες είναι μηδαμινές και δεν αξίζει τον κόπο να αναφερόμαστε- αλλά η διάθεσή μου απέναντι σε αυτό και η διάθεση της προσφοράς μου περισσότερο, είναι πολύ πιο σημαντική μπορώ να πω από την επαγγελματική μου σκηνή η οποία έτσι και αλλιώς είναι συνδεδεμένη μαζί μου …όταν ένα παιδάκι σε σταματάει και σου λέει κάτι από αυτό που έκανες και συ ίσως δεν έχεις αντιληφθεί αυτήν την διάσταση του κάτι, ε αυτό είναι άλλη μαγεία και όταν νιώθεις ότι, ότι προσπάθησες να δώσεις στα παιδιά πήγε είναι πολύ σπουδαίο , πολύ σημαντικό.
Θεωρείτε σημαντικό το ερασιτεχνικό θέατρο ; ποιά προβλήματα αντιμετωπίζει ένας ερασιτέχνης ηθοποιός ;
Θεωρώ το ερασιτεχνικό θέατρο πολύ σημαντικό , οποιονδήποτε ερασιτεχνισμό θεωρώ σημαντικό ακόμα και τον ερασιτέχνη αγρότη και τον ερασιτέχνη κηπουρό γιατί εφόσον επιλέγει τον ελεύθερο χρόνο του να τον περάσει σε αυτό σημαίνει ότι είναι η αρέσκεια του , σημαίνει ότι είναι η επιλογή του , η βαθύτερη επιλογή του που ίσως αυτό θα ήθελε να κάνει και επάγγελμα , για κάποιους λόγους δεν μπόρεσε να το κάνει και έκανε κάτι άλλο και τώρα στον ελεύθερο χρόνο του που τον διαθέτει αυτό προτιμά να κάνει . Εδώ έρχονται άνθρωποι άνω τον 60 , που δεν έχουν πια τόσες υποχρεώσεις στην ζωή , θα πει ότι αυτό είναι αίσθημα το οποίο θα πρέπει να ξεφύγει από μέσα τους …είναι μια εκτόνωση η οποία πρέπει να γίνει γιατί εάν δεν γίνει κάτι στραβό θα πάει . Πιστεύω απόλυτα στον ερασιτεχνισμό.
Ο ερασιτέχνης ηθοποιός δεν πρέπει να αντιμετωπίζει προβλήματα , δεν δικαιούται , πρέπει να έχει μόνο την χαρά του ότι πάει να εισπράξει όσο περισσότερα μπορεί γύρω από το θέατρο που ο ίδιος αποφάσισε ότι είναι το ενδιαφέρον του έξω από την κοινωνική του ζωή ,από την επαγγελματική του ζωή τις υποχρεώσεις τις κοινωνικές κλπ Αποφάσισε ότι τον ελεύθερο χρόνο του εκείνο που τον γεμίζει είναι να εισπράττει την γνώση θεάτρου άρα δεν πρέπει να έχει προβλήματα , δεν πρέπει να προβληματίζεται όπως ένας επαγγελματίας ηθοποιός ..τι δουλειά θα κάνω αύριο , εάν θα έχω μεροκάματο …καλό είναι να σκέφτεται ότι έχει αρκετή εμπειρία πια και μπορεί να παίξει και εκείνον τον ρόλο ή τον άλλο και να αρχίσει να έχει όνειρα και ρόλους ακόμα , έργα κτλ. Εκείνο που έχω να πω είναι ότι στην συνεργασία του θεάτρου επειδή είναι επαγγελματικό το θέατρο έχει κάποιους κανόνες , οι οποίοι κανόνες δεν μπορούν να τηρηθούν στον χώρο του ερασιτεχνικό του θεάτρου , και δεν μπορούν να τηρηθούν γιατί πολύ απλά εγώ ούτε έχω και καμία όρεξη και ούτε έχω και καμία αποστολή τέτοια να επιβάλλω εδώ κυρώσεις και πρόστιμα και ιστορίες , δεν μπορούν να μπουν τέτοια ζητήματα …αυτές τις διαφορές , αυτήν την πιο ελεύθερη επικοινωνία που έχουμε στην πρόβα σε σχέση με το επαγγελματικό θέατρο , πρέπει να μάθουν οι ερασιτέχνες συνάδελφοι μου ότι δεν πρέπει να την εκμεταλλεύονται με την έννοια ότι χαλαρά είναι μωρέ τα πράγματα έχουμε χρόνο δεν τρέχει και τίποτα , όχι πρέπει να αντιμετωπίζουμε πολύ σοβαρά αυτό με το οποίο οι ίδιοι αποφασίσαμε να ασχοληθούμε …εδώ και 27 χρόνια που είμαι δάσκαλος συνηθίζω να λέω ότι ο δάσκαλος και ο μαθητής έχουν μια αμοιβαία υποχρέωση ο ένας να αποδεχτεί τον άλλον για την θέση που βρίσκεται εγώ να αποδεχτώ τους μαθητές μου ότι είναι μαθητές μου άξιοι για μένα και οι μαθητές μου να με αποδεχτούν σαν άξιο δάσκαλο .

Έχετε δουλέψει με άλλες ερασιτεχνικές ομάδες ;
Ναι έχω εμπειρία από άλλες ερασιτεχνικές θεατρικές ομάδες , από του Χαϊδαρίου , από του δήμου Κορυδαλλού που έχω ασχοληθεί παλαιότερα αλλά έχω και μια πολλή σημαντική εμπειρία από μια μικρή θεατρική ομάδα ενός χωριού του Πηλίου , στην Ζαγορά του Πηλίου που πριν από πάρα πολλά χρόνια , όταν δεν είχα καν ιδέα ότι μπορώ να είμαι καλός και στην διδασκαλία του θεάτρου , είχα κάνει τα πρώτα βήματά μου σε μια ομάδα τέτοια και είμαι περήφανος γιατί αυτό ήταν πάρα πολύ παλιά ήταν το 1979, και ήμουν νεαρός , μόλις 5 ετών ηθοποιός και κάποιο καλοκαίρι τα παιδιά μου ζήτησαν αυτήν την βοήθεια …τους είπα πέντε πράγματα , τους άρεσε πολύ , μαγεύτηκαν …είμαι πολύ περήφανος γι αυτό , ήταν το πρώτο μου ξεκίνημα και αυτή η ομάδα υπάρχει ακόμα.
Γνωρίζεται την πορεία του ΔΗΘΕΜΑ ; πως σας φαίνεται ο ερασιτεχνικός μας θίασος;
Την πορεία του ΔΗΘΕΜΑ δεν την έχω παρακολουθήσει , δεν την ήξερα αλλά την έμαθα με κάθε λεπτομέρεια από την Νανά Νικολάου , η οποία ασχολείται εδώ πέρα πάρα πολλά χρόνια και γνωρίζει την ιστορία της ομάδας. Εδώ είναι πάρα πολύ οργανωμένα τα πράγματα γιατί υπάρχει μια ιστορία αυτού του θιάσου του συγκεκριμένου , ο οποίος από τι έχω μάθει κατά καιρούς εμπλουτίζεται και από νέα πρόσωπα …εγώ έχω την χαρά να έχω 4 καινούργια πρόσωπα που δεν είχαν ξανάρθει ποτέ και θέλω να πιστεύω και ως προς το πρόσωπό μου ήταν μια επιλογή τους να έρθουνε. Ωστόσο και η παλαιότερη ομάδα έχει βάσεις πολύ ισχυρές , πιστεύω ότι όλα αυτά τα επιτεύγματα που κατά καιρούς έχουν καταφέρει να κάνουν , να πάρουν βραβεία από ερασιτεχνικά πρωταθλήματα , να τα πω έτσι , δεν είναι τυχαίο …έχει γίνει κάτω από το πρίσμα μιας δουλειάς πολύ σοβαρής , ανεξαρτήτως του προκατόχου μου , δεν έχει να κάνει άλλωστε εγώ εδώ δεν κατέχω τίποτα ακόμη για να λέμε …αυτό θα φανεί αργότερα εάν κάνουμε κάποιο αποτέλεσμα και καταφέρουμε να φτάσουμε σε ένα σημείο πολύ καλής επικοινωνίας που να έχουμε και αποτέλεσμα παράστασης.
Ποιο έργο επιλέξατε για φέτος ;
Κάναμε μια επιλογή , της Αυλής των Θαυμάτων , είναι για μένα ένα έργο το οποίο καθορίζει το νεοελληνικό θέατρο .Το νεοελληνικό θέατρο ως εποχή χαρακτηρίζεται από τον δεύτερο πόλεμο και μετά, δηλαδή από το 50’ και μετά όπου τελείωσε και απόηχος του εμφυλίου ….από τότε παρουσιάστηκαν πολλοί συγγραφείς αλλά για μένα υπάρχει μια εξέχουσα φυσιογνωμία που είναι ο Ιάκωβος Καμπανέλλης , με το Μεγάλο μας τσίρκο , με την Αυλή των Θαυμάτων και με πάρα πολλά έργα που έχει γράψει και έχει καταθέσει στην ελληνική δραματουργία νομίζω ότι έχει καθορίσει το στίγμα της νεοελληνικής σκηνής , την δραματουργία που πηγάζει μέσα από τον κάθε νεοέλληνα. Από την δεκαετία του 50’ ακόμα που βρίσκουμε μια Ελλάδα , η οποία ανασυγκροτείται, προσπαθεί πρώτα να επιβιώσει και μετά να συνάψει σχέση με τους ευρωπαίους ετέρους όπως έγινε αργότερα αλλά και μέχρι τότε συμμάχους …αυτά που καταθέτει ο Ιάκωβος ειδικά με την Αυλή των Θαυμάτων και με το Μεγάλο μας Τσίρκο νομίζω ότι είναι οι βάσεις της νεοελληνικής όχι μόνο δραματουργίας και σκηνής αλλά και της ελληνικής κοινωνίας . Η Αυλή των Θαυμάτων είναι πραγματικά ένα σύγχρονο θαύμα , είναι ένα έργο που γράφτηκε ακριβώς πάνω στην ανοικοδόμηση της Ελλάδας αλλά και στην εσωτερική μετανάστευση και κυρίως στην αστυφιλία- όπου χαρακτηρίζει την εσωτερική μετανάστευση- …άνθρωποι έφυγαν από τα χωριά τους για έρθουν στις μεγάλες πόλεις να βρουν την καλύτερη ζωή ή το καλύτερο μεροκάματο όλα αυτά τα πράγματα περιγράφονται μέσα στην Αυλή των Θαυμάτων , υπάρχουν μέσα στο έργο και είναι σημαντικό και σπουδαίο έργο! Επιπλέον έχει πολλά πρόσωπα που μας βολεύει γιατί έχουμε μια μεγάλη ομάδα συναδέρφων εδώ , 21 άτομα , είναι μεγάλος θίασος, θα υποχρεωθούμε βέβαια να το εισάγουμε σε κάποια διπλή διανομή γιατί οι ρόλοι είναι μεν πολλοί αλλά δεν είναι τόσοι πολλοί που να καλύψουν 21 ξεχωριστούς ρόλους ,ωστόσο είναι καλό να υπάρχουν οι διπλές διανομές γιατί το ενδιαφέρον πιστεύω πρέπει να αυξάνεται απέναντι σε αυτό γιατί έχεις και έναν, όχι ανταγωνιστή, αλλά έναν συναγωνιστή προς τον ίδιο στόχο , προς το ίδιο νήμα και αυτό είναι κάτι πολύ καλό.

Όλια Ιωάννου

Comments

comments

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here